Chip Formation Characteristics and Their Impact on Tool Life

      بسیاری معتقدند که عمر ابزار صرفاً توسط سختی ماده تعیین می‌شود. در واقع، ریخت‌شناسی تراشه، چقرمگی و رفتار شکست تأثیر قابل توجهی بر سایش و لب‌پریدگی ابزار دارند. تحت همان سطح سختی، برخی مواد تراشه‌های کوتاه و شکننده تولید می‌کنند که سایش ابزار را به حداقل می‌رساند، در حالی که برخی دیگر تراشه‌های چقرمه و پیچ‌خورده تولید می‌کنند که به طور مداوم لبه برنده را می‌سایند و فرسایش می‌دهند و به طور بالقوه عمر ابزار را به نصف کاهش می‌دهند. تراشه‌ها فقط مربوط به تخلیه تراشه نیستند - خودشان به عنوان یک ساینده با سرعت بالا عمل می‌کنند که مستقیماً با سطح براده‌برداری، سطح کناری و لبه برنده ابزار در تعامل است.چهار عامل کلیدی مؤثر بر عمر ابزار:

انعطاف‌پذیری بالاتر ماده → تراشه‌های پیوسته و دشوار برای شکستن → سایش گودالی تسریع شده در سطح براده‌برداری

• انعطاف‌پذیری بالاتر به معنای تغییر شکل بیشتر تراشه، طول تماس طولانی‌تر تراشه-ابزار، ناحیه اصطکاک بزرگتر و حرارت اصطکاک بالاتر است - که همگی باعث تسریع توسعه سایش گودالی می‌شوند.چقرمگی شکست بالای تراشه → تراشه‌ها به راحتی خرد نمی‌شوند → افزایش خطر ضربه مکانیکی

• هنگامی که تراشه‌ها به موقع شکسته نمی‌شوند، پیچش و بازگشت فنری آنها باعث می‌شود که به طور متناوب به لبه برنده برخورد کنند و منجر به لب‌پریدگی‌های ریز شود.تمایل قوی به سخت‌کاری → خود تراشه‌ها سخت‌تر می‌شوند و اثر ساینده ایجاد می‌کنند

•           پس از تغییر شکل برشی، سختی سطح تراشه به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد و به طور موثر تراشه را به ذرات سخت تبدیل می‌کند که با لبه برنده می‌سایند و سایش کناری را تسریع می‌کنند. فولاد ضد زنگ نمونه‌ای معمولی از این رفتار است.

شاملات سخت در ماده → تراشه‌ها ذرات سخت را حمل می‌کنند → سایش ساینده تشدید شده

• گرافیت در چدن و شاملات کاربید در آلیاژهای خاص همراه با جریان تراشه حمل می‌شوند و ابزار را به طور مداوم می‌سایند.     سختی خود ماده بر مقاومت برش تأثیر می‌گذارد؛ ویژگی‌های تراشه تعیین می‌کند که سایش ساینده، چسبنده، ضربه‌ای یا حرارتی باشد. ترکیب این دو عامل در نهایت عمر واقعی ابزار را تعیین می‌کند.